ره  تاریک با پاهای من پیکار دارد
به هر دم زیر پایم راه را با آب آلوده
به سنگ آکنده و دشوار دارد
به چشم پا ولی من راه خود را می سپارم
جهان تا جنبشی دارد رود هر کس به راه خود
عقاب پیر هم غرق است و مست اندر نگاه خود
نباشد هیچ کار سخت کان را در نیابد فکر آسان ساز
شب از نیمه گذشته ست   خروس دهکده برداشته ست آواز
چرا دارم ره خود را رها من.

<نیما یوشیج>