آهو خيلي خوشگل بود. يک روز يک پري سراغش اومد و بهش گفت: آهو جون!دوست داري شوهرت چه جور موجودي باشه؟
آهو گفت: يه مرد خونسرد و خشن و زحمتکش.
پري آرزوي آهو رو برآورده کرد و آهو با يک الاغ ازدواج کرد.
شش ماه بعد آهو و الاغ براي طلاق سراغ حاکم جنگل رفتند.
حاکم پرسيد: علت طلاق؟
آهو گفت: توافق اخلاقي نداريم, اين خيلي خره.
حاکم پرسيد: ديگه چي؟
آهو گفت: شوخي سرش نميشه, تا براش عشوه ميام جفتک مي اندازه.
حاکم پرسيد: ديگه چي؟
آهو گفت: آبروم پيش همه رفته, همه ميگن شوهرم حماله.
حاکم پرسيد: ديگه چي؟
آهو گفت: مشکل مسکن دارم, خونه ام عين طويله است.
حاکم پرسيد: ديگه چي؟
آهو گفت: اعصابم را خورد کرده, هر چي ازش مي پرسم مثل خر بهم نگاه مي کنه.
حاکم پرسيد: ديگه چي؟
آهو گفت: تا بهش يه چيز مي گم صداش رو بلند مي کنه و عرعر مي کنه.
حاکم پرسيد:ديگه چي؟
آهو گفت: از من خوشش نمي آد, همه اش ميگه لاغر مردني, تو مثل مانکن ها مي موني.

حاکم رو به الاغ کرد و گفت: آيا همسرت راست ميگه؟
الاغ گفت: آره.    
حاکم گفت: چرا اين کارها رو مي کني ؟
الاغ گفت: واسه اينکه من خرم.
حاکم فکري کرد و گفت: خب خره ديگه چي کارش ميشه کرد.!!!!!!!!!؟؟؟

از غــــم دوست، در اين ميكده فــــرياد كشم      داد رس نيست كـه در هجر رخش داد كشم

داد و بيــــداد كه در محفل مــــا رندى نيست       كــــه بــــرش شكوه بــرم، داد ز بيداد كشم

شاديــــم داد، غمم داد و جفـــــــــا داد و وفا       بــا صفـــا مـــنّت آن را كـه به من داد، كشم

عـــــاشقم، عــــاشق روى تو، نه چيز دگرى       بــــار هجــــــران و وصالت به دل شاد، كشم

در غمت اى گل وحشىِ من، اى خسرو من       جــــور مجنــــون ببـــــرم، تيشه فرهاد كشم

مُـــــردم از زنـــدگىِ بى تو كه با من هستى      طــــرفه ســرّى است كه بايد برِ استاد كشم

سالهــــا مـــــى گــــــذرد، حادثه ها مى آيد       انتظـــــار فـــــــرج از نيمـــــه خــــــرداد كشم

روزی از روزها،

شبی از شبها

خواهم افتاد وخواهم مرد

اما می خواهم هرچه بیشتر بروم

تا هر چه دورتر بیفتم

تا هر چه دیرتر بیفتم

هرچه دیرتر و دورتر بمیرم.

نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه

پیش از آنکه می توانسته ام بروم وبمانم،

افتاده باشم وجان داده باشم

همین

دکترشریعتی

پسرک کنار زمین فوتبال با حسرت به هم تیمیهای خودش نگاه می کرد . چند ماهی بود که در تمرینات حاظر می شد اما در تیم جای نمی گرفت و به ناچار از گوشه زمین ، روزهای متمادی نظاره گر بازی بچه ها بود . چثه کوچک و نحیف او ، نظر مربی تیم را به خودش جلب نمی کرد .

امروز هم طبق روال هر روز ، پدر او میان تماشاچیان مشغول تشویق بازیکنان بود .

روزی بدون پدر خود آمد . همبازیها ، غم و اندوه و شکستگی را در چهره او دیدند .

 پرسیدند : چه شده؟

گفت : پدرم از دنیا رفت  .

همه می دانستند که او در کودکی ، مادر خود را نیز از دست داده است . پس بسیار ناراحت شدند.

مربی گفت : امروز لازم نیست تمرین کنی ، برو به خانه . شنبه هم نمی خواهد بیایی ، استراحت کن .

در کمل تعجب شنبه اول وقت ، پسرک با لباس ورزشی آمد .

روز شنبه روز سرنوشت سازی برای تیم بود . چون بازی فینال برگزار می شد .

مسابقه ای حساس و مهم .

پسرک به مربی رو کرد و گفت : من روزهای متمادی در کنار زمین به عنوان ذخیره بودم . انتظاری هم نداشتم . اما امروز از شما خواهش می کنم اجازه  دهید در این مسابقه بازی کنم .

نفرات برجسته تیم و مربی لحظه ای به هم نگاه کردند  . چه می توانستند بگویند . نمی خواستند در این شرایط دل او را بشکنند .

مربی اجاز داد .

با شروع بازی برخلاف تصور همه ، با بازی زیبا و روان خود نظر همه را جلب کرد . همه تعجب کرده بودند . خصوصا مربی تیم که حسرت می خورد که چرا تاکنون از او استفاده نکرده است . چیزی به پایان بازی نمانده بود که پاس بسیار خوبی ارسال کرد و توسط هم تیمیها ، این پاس به گل تبدیل و تیم آنها برنده شد .

همبازیها او را روی دست در میان تشویق شدید تماشاچیها ، به بیرون زمین آوردند .

مربی از او پرسید : چرا تاکنون چیزی نمی گفتی که اینقدر خوب بازی می کنی و چرا امروز را انتخاب کردی؟

سرش را پایین انداخت و همه سکوت کردند.

آرام گفت : پدر من نابینا بود و هر روز همراه من می آمد و در بین تمشاچیها می نشست و به خیال خود که من در زمین هستم ، بازیکنان را تشویق می کرد ، ولی نمی دانست من گوشه زمین نشست و بازی نمی کنم . اما اکنون که از دنیا رفته است ، مرا می بیند و من خواستم بازی خود را نشان دهم و او را خوشحال کنم .